środa, 27 kwietnia 2011

Domek Zapomnienia

Nie nie, tytuł nie dlatego, że zapomniałam już o blogu (choć ze wstydem przyznaję się do lenistwa w tym względzie i "obiecuję szczerą poprawę"). Tytuł dzisiejszego posta jest tytułem kolejnej bajeczki, którą chcę zaprezentować. Jest to znów seria Poczytaj mi mamo, bajeczka autorstwa Lucyny Krzemienieckiej, ilustrowana przez Jerzego Flisaka, pt. "Domek Zapomnienia".
Bajeczka była często czytana (najpierw mi i przeze mnie, potem mojemu bratu) i dlatego jest taka sfatygowana. A czy warta prezentacji, oceńcie sami :-)


Pozdrawiam :-)))

13 komentarzy:

  1. Wreszcie, wreszcie – nowa książeczka. Bardzo ładne ilustracje, ale rymy miejscami dość chropawe, hi, hi.
    Ale najważniejsze przesłanie jest. Bardzo na czasie opowieść – ten skrzatek to taki mały święty. :) I, jak widzimy, nawet święci mają chwilę ludzkiej słabości. Nawet skrzat jest tylko człowiekiem. :D

    No i znowu koci smaczek był! Choć tu kot robił raczej za złego bohatera. :)

    [A ja mam już dawno zeskanowaną pewną książeczkę, która bardzo ładnie się wiąże z tą Twoją dzisiejszą, tralala! Niedługo zrobię wpis, a tymczasem cicho sza...]

    OdpowiedzUsuń
  2. O, Panie Wu, narobiłeś mi smaka ... Czekam!

    OdpowiedzUsuń
  3. A mnie się owa bajka skojarzyła z wolontariuszami, działaczami pracującymi na potrzeby ludzkie i zwierzęce. Ileż oni poświęcają swojego czasu,kosztem życia prywatnego. A gdy czasem nachodzi ich rezygnacja i zwątpienie w sens swojego poświęcenia, to po krótkim czasie i tak stwierdzą, że bez tego żyć nie mogą. Wtedy rozum śpi, serce przemawia :)

    OdpowiedzUsuń
  4. A przez sposób rysowania (te wytrzeszczone oczy), to mi ten skrzat wygląda, jakby jego umysł już nie zniósł obciążenia i temu bajkowemu wolontariuszowi przepaliły się bezpieczniki. :-)
    Tak się dzieje, gdy ktoś oddaje się całkowicie jakiejś idei, czy pomocy innym, i nie zostawia żadnej przestrzeni dla siebie...
    Biedny skrzacio - po prostu sfiksował wreszcie... :( / :) [smutek łamany przez radość]

    OdpowiedzUsuń
  5. Może coś w tym być :-))) Pozdrawiam

    OdpowiedzUsuń
  6. jedna z moich ulubionych....... niby taka mroczna, ale bardzo a to bardzo lubiłam te ilustracje.
    dziękuję za ten wpis - miłe wspomnienia wróciły :)

    OdpowiedzUsuń
  7. O, to masz podobny gust jak mój ojciec ;-) Cieszę się, że udało mi się przywrócić miłe dziecięce wspomnienia :-) Dzięki za komentarze.

    OdpowiedzUsuń
  8. Dzięki za tę książeczkę! To jedno z najpiękniejszych wspomnień mojego dzieciństwa. Nagle wszystko ożyło: podwórze z ogromną lipą, dzieci z podwórka, moja kochana Mama... I zapach ciasta drożdżowego z kruszonką. Do dziś pamiętam 4/5 tej opowieści (słowo w słowo). Zagubiłam gdzieś tylko końcówkę. A tu mam całość i te ilustracje! Wielkie dzięki! ESTHER.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Witaj ESTHER, cieszę się, że do mnie zaglądasz. Ta bajeczka była ulubioną mojego ojca, zawsze jak prosiłam żeby mi coś poczytał, to wybierał właśnie ją :-) Pozdrawiam

      Usuń
  9. gorąco dziękuję za przypomnienie tej książeczki. Miałam ją w dzieciństwie!

    OdpowiedzUsuń
  10. To była moja ulubiona książeczka, na której po raz pierwszy przeczytałam nie tylko jedną stronę jednego dnia, ale cała książeczkę. Mój egzemplarz ma też rysunki, przeze mnie namalowane. A gdy pokazałam ją chrześniakowi, to mu się nie spodobała. Nie poczuł tej magii, w ogóle jakieś skrzaty, to nie dla niego.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Niestety, czasem to co dla nas jest wyjątkowe i magiczne, dla młodego pokolenia już nie jest wcale atrakcyjne. Dziękuję za odwiedziny i komentarz :-)

      Usuń